بلاگ

با این ادویه ها کبد خود را مقاوم کنید

یکی از اصلی ترین اعضای بدن، کبد نام دارد. کبد به همان اندازه که نقش حیاتی در بدن ایفا می کند، احتیاج به رسیدگی و مراقبت نیز دارد. یکی از راهکارهای حفظ سلامت این عضو استفاده از رژیم غذایی و همچنین گیاهان دارویی است.

 

ترکیب های گوناگون بعد از ورود به بدن وارد بزرگ ترین پالایشگاه بدن یعنی کبد می شوند و در آنجا بعد از انجام فعل و انفعالاتی (مانند هر کارخانه دیگری)، در کنار ایجاد ترکیب های مفید، مواد مضر و سمی هم تولید می شود.

 

مواد مضر اصطلاحا سموم کبدی نام دارند و شامل اکسیدان ها و رادیکال های آزاد هستند. این سموم باید به نحوی کم و از بدن خارج شوند در غیر این صورت می توانند عامل ابتلا به برخی بیماری ها از جمله انواع سرطان ها باشند.

 

امروزه میزان مصرف داروها و مواد صنعتی و شیمیایی که به عنوان طعم و رنگ دهنده در غذاها استفاده می شود، بیشتر شده، در نتیجه غلظت سموم و عوارض ناشی از آن ها نیز در بدن افزایش یافته است. سموم معمولا از طریق ادرار و مدفوع دفع می شوند اما ترکیب های موجود در برخی از مواد که به سم زدا معروف اند، خنثی کننده سموم هستند و به کاهش غلظت و دفع راحت تر آن ها کمک می کنند.

 

سم زداها با سموم ترکیب می شوند و ترکیب های جدیدی بوجود می آورند که اثر سمی ندارند. تمام میوه و سبزی ها سم زدا هستند اما قدرت تمام آن ها یکسان نیست. از برخی گیاهان به عنوان گیاهان محافظ کبد نام برده می شود و در سال های اخیر به دنبال تحقیقات بسیار، داروهایی از این گیاهان تهیه شده است. از جمله این گیاهان می توان به زردچوبه، خار مریم، شاه تره، کاسنی، کنگر فرنگی و چای اشاره کرد:

 

زردچوبه:

زردچوبه در واقع پودر ریشه گیاهی به همین نام است و خواص بی شماری دارد که می توان به آنتی اکسیدان، ضد سرطان، ضد میکروب، ضد قارچ، ضد نفخ و گرفتگی، ضد ورم، کاهنده چربی خون، محرک سیستم ایمنی، محافظ معده، ضد حساسیت، ادرارآور، خلط آور بودن و غیره اشاره کرد. مهمترین خاصیت زردچوبه، خاصیت ضد سم و محافظ کبد آن است. تاکنون حداقل ۷۰ فرآورده خوراکی و دارویی از زردچوبه تهیه شده است. گرچه زردچوبه پرمصرف ترین ادویه دنیاست اما مصرف دارویی آن نباید بیش از ۳ گرم در روز باشد که آن را هم باید در ۳ قسمت هر بار یک گرم مصرف کرد زیرا مصرف بیش از حد آن باعث تحریک مخاط معده و روده خواهد شد.

 

خار مریم:

دانه های این گیاه محافظ کبد و سم زداست. در سال های اخیر داروهای خوراکی به اشکال گوناگون از این گیاه تهیه و به بازار عرضه شده است.

 

شاه تره:

جوشاندن برگ و ساقه این گیاه از قدیم برای درمان بیماری های کبدی و پوستی استفاده می شده و امروز نیز از نظر علمی این کاربرد تایید شده است. می توان ۵ تا ۱۰ گرم شاه تره را در یک لیوان آب ۵ دقیقه جوشاند و صاف کرد و قبل ار سرد شدن، نوشید. محلول بدست آمده تلخ است ولی مصرف روزانه اش ضرری ندارد.

 

کاسنی:

جوشاندن گیاه کاسنی ضد سم و محافظ کبد است. می توان ۱۰ گرم مخلوط اندام های گیاه کاسنی را خرد کرد و در یک لیوان آب ۵ دقیقه جوشاند و بعد از صاف کردن، نوشید. البته عرقیات کاسنی و شاه تره خاصیت ضدسم و محافظ کبد ندارند و فقط خنک کننده اند.

 

کنگر فرنگی:

دانه های کنگر فرنگی خواص آنتی اکسیدانی، ضد سم، ضد سرطان و محافظ کبد دارد و به اشکال مختلف دارویی در دسترس است. کنگر کاهش دهنده چربی و کلسترول و قند خون و ضد درد و ضد التهاب هم است.

 

چای:

دم کرده چای سیاه و سبز خواص بی شماری دارد که از جمله می توان به خواص ضد سرطانی، ضد افسردگی، آنتی اکسیدانی، کاهنده فشار خون، محرک سیستم ایمنی بدن، کاهنده چربی خون و محافظ کبد اشاره کرد. خاصیت کاهندگی فشار و چربی خون و ضد سرطانی چای سبز بیشتر است اما خاصیت ضد سم بودن هر دو (چای سیاه و سبزی) مشابه هم است.